Vanochtend (vrijdag) hebben wij na 2 vluchten weer voet op Nederlandse bodem gezet. Dit gebeurde even voor 10 uur ’s ochtends. Ruim 1 ½ uur later dan gepland hetgeen te wijten was aan de nodige vertraging die onderweg werd opgelopen waarbij het niet veel had gescheeld of onze vakantie in de USA was nog met 1 dag verlengd.

Even terug naar de donderdag toen om 5:00 am Amerikaanse tijd de wekker bij ons afging. Na douchen en het inpakken van de laatste zaken schoven wij om 6 uur aan bij andere vroege vertrekkers die in het hotel nog een snel en eenvoudig ontbijtje namen.

Geheel volgens planning reden we 20 minuten later weg met onze Ford Expedition die ons de afgelopen 3 ½ week zonder problemen overal naar toe heeft gebracht (in totaal 3006 mile = 4837 km). Dit keer was de bestemming de rental car return van Alamo, 2 minuten rijden vanaf het hotel.

Nadat ik een “traantje had weggepinkt” smiley bij het afscheid nemen van ons “slagschip”, direct de bus in die ons met koffers en al naar het nabijgelegen LAX bracht.

Ook daar kwamen we geheel volgens schema om 7:00 am aan. Echter na het printen van de officiële boardingpasses begon de “pret” en zou de rest van de reis geheel afwijken van de vooraf in gedachten gemaakte planning.

Toen de eerste koffer op de weegschaal mocht bleek deze een (zij ‘t een klein) overgewicht te hebben van 3 lbs (= 1.36 kg). De 2e (mijn) koffer deed hier nog een schepje bovenop met 7 lbs (= 3.18 kg). De overige koffer en bagage tas zaten wel onder het toegestane maximum van 50 lbs per koffer echter de medewerker van Continetal was niet om te praten, of $50,- per koffer bijbetalen of “repacken” smiley.

Om nu voor nog geen 5 kg $100,- neer te tellen, dat vonden we wat overdreven en dus werd gekozen voor snel herpakken. Bij de weegschaal bleek dat het verwijderen van de “bibliotheek” van Miek uit haar koffer ruim voldoende was om “ondergewicht” te realiseren. In mijn geval moesten 2 toilettassen en mijn scheerapparaat worden overgeheveld naar de handbagage waarna beide koffers op streefgewicht waren gekomen.

Daarna aansluiten bij de sequiritycheck. In 3 ½ week veranderd een mens niet zoveel, althans niet qua gezicht en dus was de gelijkenis met de passfoto’s nog steeds herkenbaar (net even boven de gordel zal dit wel anders zijn). Verder naar “hindernis” nr.2, het controleren van de handbagage. Na ontschoend, ontriemd, ontjast en ontpet (Niels) door het controlepoortje te zijn gewandeld en wij klaar stonden om de rugzakken en trollykoffer e.d. meer mee te nemen, ging bij één van de officers het alarm af toen onze rugzak werd gecontroleerd. 2 Jaar terug waren wij in een zelfde situatie vergeten een paar blikjes fris uit de rugzak te verwijderen en dus waren wij daar nu wel op bedacht geweest. Het bleek dat de toilettassen die in alle haast in de rugzak waren gestopt, vloeistoffen en crèmes bevatten, meer dan de toegestane hoeveelheid en ook niet juist verpakt. Stom, stom, helemaal niet bij stilgestaan smiley.

Juist mijn toilettas bevatte de meeste “gevaarlijke stoffen” zoals een aangebroken pot Nivea, spuitgell, deo en mijn favoriete aftershave, Paco Rabanne! De beambte in kwestie stelde nog voor om deze artikelen alsnog in de koffers te doen maar het eerder aangehaalde overgewicht en het feit dat deze al op transport waren richting vliegtuig maakten deze optie onmogelijk. In dat geval moest zij helaas alle artikelen in beslag nemen, dus ook mijn “See, buy, fly” aangekochte mega fles aftershave. Toen ik haar vertelde dat dit echt “my favorit fragrance” is en zij zag dat er van de originele inhoud al een deel was verbruikt, mocht ik deze gelukkig behouden met de toevoeging: “but don’t tell annybody”. Misschien dat mijn knipoog ook een beetje heeft geholpen smiley.

O.k., toen alle formaliteiten waren afgehandeld was het op naar de gate waar wij even na achten konden boarden om vervolgens om 9:00 am te gaan vliegen richting Houston. Niet dus! Bij de gate aangekomen stond aangegeven dat er al een vertraging was van 40 minuten waarbij later werd omgeroepen dat er geen crew voor de vlucht was gevonden!! Mmm, nou hadden we wel wat speling voor dat de aansluitende vlucht uit Houston naar Amsterdam zou vertrekken en met enig rekenwerk waarin ook de andere tijdzone moest worden meeverrekend, kwamen we uit op een klein half uur om over te stappen. Een dubbeltje op z’n kant. Toch maar even navragen wat de gevolgen zouden zijn mochten we de vlucht missen en hoe vervolgens te handelen. Op het moment dat ik hiervoor in de rij ging staan bij de info.balie veranderde de vertrektijd van onze eerste vlucht van 9:40 am naar 10:15 am en dus weg speling!smiley

De baliemedewerker deelde mij mee dat er op donderdag geen aansluitende vlucht meer naar A’dam zou gaan en dat wij in het geval de vlucht zou worden gemist door vertraging, in een hotel zouden worden ondergebracht om 1 dag later dezelfde vlucht te kunnen nemen. Niels en Sven zagen dat wel zitten! Of zij dan ook eten via de roomservice mochten bestellen?! smiley

Intussen werd er omgeroepen dat er alles aan werd gedaan om een andere crew op te trommelen en er vanuit werd gegaan dat de eerste vertraagde vertrektijd van 9:40 uur toch gehaald zou worden.

Gelukkig gebeurde dit eerste wel maar de uiteindelijke tijd dat wij de lucht in gingen was om 10:00 uur. De piloot deelde mee dat onze vlucht overal voorrang zou krijgen en wij onderweg daardoor zo’n 50 minuten op schema konden inlopen.

In het vliegtuig hadden Miek en ik een plaats bij de nooduitgang wat een forse beenruimteverbetering betekende. De jongens zaten 2 rijen achter ons en keken met scheve gezichten jaloers naar onze riante plekken smiley.

<!– WriteFlash('http://usa2009fotos.lanzarote-info.nl/#53‘); //–>http://usa2009fotos.lanzarote-info.nl/#53

(Bovenstaande foto’s zijn gemaakt m.b.v. mijn iPhone tijdens de vlucht)

De vlucht verliep verder voorspoedig en de opgelopen achterstand werd inderdaad zoals beloofd grotendeels goedgemaakt. Bleef het toch nog haasten na aankomst om bij de volgende gate te komen. Daar aangekomen waren de overige passagiers al aan het “boarden” en konden wij direct aansluiten. Op rij 21 hadden wij de vooraf gereserveerde 4 plekken naast elkaar (3 +1) en wat ons betreft kon de definitieve terugvlucht van start gaan. Nou, ook dit lukte niet erg. Ook hier volgde een omroep van de piloot dat er problemen waren met tanken met het verzoek om nog enig geduld. Ruim 2 uur en de nodige tussentijdse updates later was het dan eindelijk zover dat wij airborne waren. Dus i.p.v. de 8:40 uur zitten met de niet meer zo riante beenruimte plaatsen werd dus totaal 10:40 uur!

De vlucht zelf ging zoals de vele andere die wij al hebben gemaakt. Beetje filmpjes kijken, wat lezen, hapje, drankje, plasje en zoeken naar de meest “comfortabele” positie om toch wat slaap te kunnen pakken. Dit laatste lukte alleen Niels waardoor wij na landing vrijdagochtend om 10:00 uur op Schiphol slaperig, stram en stijf op zoek gingen naar onze koffers.

Deze volgden met die van nog een familie die dezelfde overstap in Houston had gemaakt als wij, als laatste, ruim nadat de overige medereizigers allang en breed door de douane waren gewandeld.

Onze taxichauffeur had gelukkig met onze vertraging rekening gehouden en stond na wat mobiel telefoonverkeer klaar bij het Meetingpoint om ons verder naar Zoetermeer te vervoeren waar om twaalf uur de voordeur werd geopend.

Ik schrijf dit laatste verslag nu op zaterdagochtend om half 2 (kwart voor 3 inmiddels), de jetlag slaat dus in alle hevigheid toe na vanmiddag wel een paar uur te hebben liggen pitten. Maar ach, na zo’n super vakantie die wij achter de rug hebben, hebben wij dat er graag voor over. Ook dit jaar hebben wij weer zoveel nieuwe dingen gezien en gedaan, van segway’en tot raften, het lopen door drukke steden tot de stilte van zonsopkomst en ondergang. Van schitterende uitzichten op grote hoogten tot de warmte van de woestijn (en de gekte in Las Vegas). Eigenlijk te veel om te onthouden. Vandaar ook dit weblog om niet alleen jullie lezers verslag te kunnen doen maar ook voor ons zelf om nog eens terug te kunnen lezen en kijken wat wij ook allemaal alweer hebben beleefd.

Het was erg leuk om de vele reacties te lezen waarbij vaak ook werd aangegeven dat door het lezen van de verslagen zo op een “goedkope” manier met ons werd “meegereisd”. Daarom wil ik binnenkort een rekeningnummer openen waarop een bijdrage kan worden overgemaakt zodat jullie hierdoor volgend jaar ook weer voordelig met ons op vakantie mee kunnen smiley!

Nee, serieus, dit is zeker niet ons laatste avontuur geweest in de U.S.A. en dus besluit ik graag door te zeggen (op deze wijze) tot een volgende keer!! smiley