Gisteren (vrijdag) ontbrak na een lange en uitputtende dag alle energie om het weblog bij te werken. Daarom dat ik jullie vandaag pas weer kan bijpraten over onze vakantiebelevenissen.

Het laatste verslag had ik afgesloten met te stellen dat vroeg opstaan om de zonsopkomst over Bryce te gaan bekijken, gedoemd was te mislukken. Maar wat doe je al je 5 minuten voor dat de wekker afgaat (5.45 AM) wakker word en bij Miek informeert of zij ook al is ontwaakt en hier een bevestigend antwoord op volgt. Dan sta je toch maar op om naar het natuurverschijnsel te gaan kijken wat zich dagelijks weer herhaald maar voor ons niet op zo’n uitzonderlijk mooie locatie.

Een kwartier later stonden wij klaar om weg te gaan. Nog even de jongens vertellen dat wij even weg waren waarop Sven aangaf ook wel me te willen. Niels droomde na een slaperig “doei” nog lekker verder.

De opkomst van de “koperen ploert” stond gepland op 6:38 AM. Het was niet zo ver rijden naar het park en vervolgens het eerste uitkijkpunt, toepasselijk genaamd “Sunset Point”. Ruim op tijd werd de auto geparkeerd. De temperatuur was op dat moment zo’n 6 (!) graden, dus de jassen die al ruim 2 weken doelloos achter in de auto lagen, kwamen nu goed van pas. Wel, stoer als wij zijn, met korte broeken aan.

Nog even een goede plek langs de rand van de canyon uitzoeken en genieten van de stilte en het ontwaken van de natuur, dit ondanks de aanwezigheid van zo’n 100 andere nieuwsgierigen. Voor de zon zich liet zien nog even wat herten en eekhoorntjes kunnen filmen en fotograferen die aan hun ontbijt begonnen.

Even voor kwart voor zeven was het moment dan daar. Een prachtige gouden bal liet haar eerste stralen over de berg schijnen. Het effect wat dat gaf op de rode rotsformaties van de Bryce was fenomenaal!

Na een half uurtje te hebben genoten weer terug naar het hotel waar het ontbijtbuffet al klaar stond. Niels lag nog te pitten maar omdat wij wel klaar wakker waren zijn wij vast uitgebreid gaan eten.

Daarna op de kamer nog even met oma en opa ge-msned, dit keer met beeld en geluid erbij en Niels voorzien van het eerste en tevens laatste (tenzij het mijzelf aangaat) ontbijt op bed.

Het inpakken was zo gebeurd en zo verlieten wij helaas weer dit luxe hotel waar wij voor een spotprijs van hadden kunnen profiteren.

De route vandaag zou eindigen in Las Vegas en lopen via het NP Zion wat 2 jaar geleden ook door ons was bezocht. Afhankelijk van de tijd zou worden bepaald of in het park nog een wandeling zou worden gemaakt naar wellicht “The Narrows”.

De reis verliep vlotjes en na Zion te zijn doorgereden moest er worden gezocht naar een parkeerplek en dat werd lastig want het park is een populaire bestemming. Zo populair dat je per auto een groot gedeelte van het park niet meer kunt bezoeken maar uitsluitend per parkbus. In het park zelf lukte het dus niet, dus via de andere uitgang het park weer uit opzoek naar het eerste het beste plekje. Dat werd op een betaalde parkeerplaats waar wij voor $10,- de rest van de dag konden staan. Bruggetje over en weer in het Zion NP beland waar we direct op de gratis parkbus konden stappen en daarmee naar de eindhalte zijn door gereden, de “Temple of Sinawava”, een prachtige naam voor een “bushalte” niet waar. Hiervandaan werd een eenvoudige trail gelopen van ongeveer 3 kwartier dat langs de rivier loopt, toepasselijk geheten: “Riverside Walk”. Uiteindelijk kwamen wij op het punt dat de trail overging in de rivier die op dat punt tussen 2 rotswanden in stroomde van tientallen meters hoog. Naar mate je de rivier verder stroomopwaarts loopt vernauwen zich de rotswanden, vandaar de naam “The Narrows”. Het water stond in het begin nog niet echt hoog, soms tot kniehoogte maar wat het lastig maakte was het lopen over de grote rotsblokken waaruit de rivierbodem bestond. En dat, toeristen als wij zijn, met camera’s in de hand! De echte hickers liepen met stokken om zich beter staande te kunnen houden. Toen het water zelfs bij mij navelhoogte had bereikt zijn we afgehaakt maar niet voor dat Niels geheel te water ging door te struikelen over een onzichtbaar stuk steen!

De route zoals hiervoor heen beschreven moest uiteraard ook weer terug worden afgelegd. Het zonnetje en het verkoelende windje droogde ondertussen onze natte kleding en schoenen zodat toen wij weer bij de auto arriveerden alles weer zo goed als droog was.

Nog snel even een hotdog gegeten om de resterende 260 km naar Las Vegas zonder knorrende magen te hoeven overbruggen.

Na 2 ½ snelweg waarbij wij weer na 2 weken hoogtestage afdaalden tot bijna zeeniveau, in ieder geval woestijnniveau, kwam Vegas als een fata morgana uit het niets in zicht. Helaas bleek de vrijdagavondspits al te zijn ingezet waardoor het op de snelweg rond LV al behoorlijk druk was. Uiteindelijk tot de juiste afslag kunnen vinden echter TomTom vertelde nu dat wij “de strip”, zo’n beetje de drukste boulevard in LV waar alle hotels en casino’s aan zijn gelegen, op moesten rijden. Ok, doen we dat, “en verderop linksaf slaan” was het volgende commando. Helaas bleek deze afslag door wegwerkzaamheden te zijn afgesloten met als gevolg, aan het eind van de strip rechtsomkeert en opnieuw in tegengestelde richting in de file aansluiten. Afijn, na enkele wegversmallingen en ander opbrekingen te hebben omzeilt werd de parkeergarage van ons Planet Hollywood hotel uiteindelijk dan toch bereikt.

Maar toen, we waren er nog niet, de keuze was Valid parking/check-in of selfparking. Valid parking houdt in dat je de auto afgeeft en deze door een hotelbediende wordt weggezet. Nou, parkeren kan ik zelf ook wel en dus direct naar de selfparking gereden. Vervolgens uitgestapt richting exit gelopen om de check-in balie te zoeken. Kwamen wij uit in een groot winkelcentrum dat aan het hotel is gekoppeld. Leuk om alvast even doorheen te lopen en ondertussen winkeltjes te kijken maar een half uur later stonden we weer op de plek waar wij waren begonnen, zonder ook maar enige aanwijzing te hebben gevonden waar wij onze komst konden melden. Dan nog maar eens gaan lopen en aan de eerste de beste medewerker de weg gevraagd. Deze stuurde ons het casino in om dan met de roltrap naar beneden te gaan, daar moest het zijn. Om een nu al lang verhaal in te korten. Te voet kwamen wij er niet, dus plan 2, terug naar de auto en opnieuw de garage inrijden maar dan kiezen voor Valid parking. Zo gezegd zo gedaan echter toen in aan de hotelbediende duidelijk maakte dat ik alleen wilde inchecken en de koffers wilde uitladen om daarna zelf de auto een leuk plekje te geven begreep hij er helemaal niets meer van. Ik ook niet dus Miek er op uitgestuurd met de jongens om in ieder geval in te checken want dat was daar wel mogelijk. Vervolgens de auto zo dichtbij mogelijk op een parkeerplek tijdelijk weggezet waar alleen personeel mocht parkeren om mij z.s.m. weer bij de rest van het gezin te voegen.

Pffff, wat een toestand maar nog zijn wij er niet. Scroll gerust verder naar beneden als je het zat bent want dat was ik het op dit punt gisteren n.l. ook al een beetje!

Miek stond inmiddels in de volgende file. Deze bestond uit een slinger mensen met allemaal hetzelfde doel, inchecken. Ook weer een dikke 3 kwartier later waren wij bijna aan de beurt toen in ene, naar achteraf bleek, de manager ter plekke een ingeving kreeg en ons met nog 2 stellen vooraan de rij weghaalde een meeloodste via de lift een etage hoger naar de VIP-lounge van het casino om ons daar in te laten checken. Ondertussen vertelde hij ons dat er vandaag 1400 kamers (!) moesten worden toegedeeld aan nieuwe gasten, vandaar de drukte en vertraging. Goed, al met al moesten we opnieuw wachten terwijl als wij in de rij waren blijven staan waarschijnlijk al aan de beurt waren geweest.

De dame die ons uiteindelijk hielp zag dat wij 2 queensize bedden hadden gereserveerd. Of dit wel noodzakelijk was met z’n tweeën? “Yes mam, because we have also 2 kids”. O, dat was duidelijk maar dan moest zij wel even kijken of er nog wel een dergelijke kamer vrij was want hoewel (via Expedia) gereserveerd, niets bleek te zijn gegarandeerd! Gelukkig dat wij inmiddels een flesje water hadden gekregen zodat hiermee een binnenbrandje kon worden geblust, maar het punt van verzadiging was bij mij bijna bereikt smiley. Er bleek nog wel een kamer te zijn alleen was dat geen “niet roken kamer” waar wel om was gevraagd. Nou ja, in godsnaam dan maar, beter dan nog naar een ander hotel te moeten uitwijken.

Goed en toen. Auto stond nog ergens waar hij niet moest staan, inclusief bagage die naar de kamers moest maar hoe? Nou als volgt; met de auto nogmaals een rondje parkeergarage om vervolgens opnieuw bij Valid parking (voor de 3e keer dus) te belanden. Hier aangegeven dat alleen de koffers gedropped moesten worden waarbij ik tot 2 keer toe naar een andere plek werd doorverwezen. Het stresspeil steeg zo langzamerhand tot ongekende waarde maar toch voor elkaar gekregen Miek en de jongens met de koffers bij de lift af te zetten en zelf weer na ronde nr. 4 de auto in de selfparking weg te zetten. Toen ik na 3 keer het winkelcentrum, casino en de rest van het hotel te hebben gezien uiteindelijk ik ook op de kamer belandde had ik het helemaal gehad. Eerst een koude “Bud” smiley open trekken en languit op bed met uitzicht over LV vanaf de 33e etage. De jongens hadden nog wel energie voor een bezoek aan “de strip”, ik zeker niet. En dus is Miek nog even met hun gaan shoppen en heb ik het uitzicht opLV voor dat van de binnenkant van mijn oogleden verwisseld, 16 uur na die mooie zonsopkomst.

Ps.: De foto en het verslag van vrijdag en zaterdag volgen wat later. Vandaag (zaterdag) weer een vermoeiende dag achter de rug met shoppen en “strippen” (neem dit laatste niet te letterlijk).