Vandaag vertrokken uit Moab. En wat onze raft-stuurman gisteren al voorspelde, het regenseizoen is echt begonnen. Al vanuit de ontbijtzaal dachten we druppels voorbij te zien vliegen en inderdaad bleek het zachtjes te regenen! Arme stakkers die vandaag in de rafts mochten stappen, zij zijn al nat voor dat de eerste peddelslag is gemaakt. Daarnaast waaide het ook behoorlijk wat de omstandigheden er niet aangenamer op zullen hebben gemaakt. Lucky us! smiley

De bagage zat koud in de auto of het hield op met zachtjes regenen. De tankstop kon gelukkig overdekt worden uitgevoerd maar voor de boodschappen moesten wij toch de regen trotseren. Na het shoppen was het gelukkig inmiddels droog geworden maar onder weg moesten de ruitenwissers nog een aantal maal aan.

Voor de rit van vandaag waren een tweetal opties, of minder kilometers via de scenic highway 12 echter met een reistijd (zonder stops gerekend) van ruim 6 uur of meer kilometers waarvan grotendeels over de Interstate 70 West maar met een reistijd van iets meer dan 4 uur. De chauffeur liet de keuze aan de passagiers en met eensluidende stemmen werd de 2e optie gekozen. Dit hield in meer snelheid maar een eentonige rechttoe rechtaan weg met de cruisecontrole op 75 mph vastgezet. De scenic 12 bewaren wij wel voor een volgende gelegenheid!

Onderweg toch nog een mooi plekje gevonden langs de Interstate om de benen te strekken, bij Eagle Canyon dat ons opnieuw een fantastisch uitzicht bood.

Na de Interstate te hebben verlaten werd er langs de highway 89 nog een 2e stop gemaakt om de s ochtends gekochte fruitsalades te op te eten bij een picknickplaats. Inmiddels was de lucht al weer grotendeels hemelsblauw ( waar ken ik dat ook al weer van??) maar waaide het nog altijd stevig door zodat ons plastic bestek stevig moest worden vastgehouden. Vervolgens was het nog een kleine 100 km tot het eindpunt van vandaag, Bryce Canyon.

Terwijl de finish naderde veranderde het landschap van groene bergen naar oranjerood grillig gesteente, hetgeen zo typerend is voor de Bryce.

Nog ff inchecken en dan….., en dan te horen krijgen dat ze je naam niet kunnen vinden tussen de reserveringen van Bryce View Lodge! Snel de geprinte confirmationmail uit de koffer gehaald als bewijsmateriaal maar intussen waren wij alsnog gevonden. Helaas bleek het hotel overboekt maar waren wij op de lijst geplaatst van gasten die tegen dezelfde prijs konden overnachten in het spiksplinternieuwe (2 jaar terug stond er nog niets) Best Western Grand Hotel, dat pal naast de door ons geboekte “barakken” stond. Nou, dat vonden wij “verschrikkelijk” natuurlijk, zeker toen wij de standaard prijzen van dit hotel zagen die 2 ½ keer zo hoog lagen als wat wij nu betaalden. De tranen stonden ons helemaal in de ogen toen wij de superluxe kamer binnen gingen (incl. flatscreen) met in de wetenschap dat ons morgenochtend ook nog eens een (inclusief) uitgebreid ontbijt te wachten staat wat in het geboekte hotel niet het geval was geweest. Voor de duidelijkheid, de tranen waren van het lachen!! smiley

Helaas moesten wij de kamer weer snel verlaten want de Bryce Canyon wachtte op ons in al haar schoonheid. “Wij” wil in dit geval zeggen, Miek, Sven en ik want Niels had even genoeg van al het “natuurgeweld” van de afgelopen dagen en wilde het liefst het flatscreen uit proberen.

Even over vijven reden we het park binnen. Bryce Canyon is eigenlijk één weg die over een bergkam loopt met om de zoveel mile een overlook. De weg loopt uiteindelijk na een kleine 30 kilometer dood bij het laatste uitkijkpunt, Rainbow Point. Uit onze ervaring van 2 jaar terug toen wij dit park ook bezochten, wisten wij dat alle uitkijkpunten links van de weg liggen en het dus handig is om eerst tot het eind te rijden en van vervolgens terug wat het afslaan naar de stops wat makkelijker maakt.

De zon stond al laag wat de kleuren en schaduwwerking op de rotspartijen nog wat beter tot z’n recht doet komen. Bijna alle stops gemaakt en overal de nodige foto’s (Miek en Sven) als video (René) geschoten. Inmiddels maakte een hongerig gevoel zich van ons meester want alleen op en beperkt ontbijtje en een fruitsalade kom je de dag niet door (zelfs niet na de steaks van de avond ervoor als bodempje). Dus na 2 ½ uur snel weer terug om Niels op te pikken en te voet naar het ongeveer enige restaurant in de buurt, Ruby’s Inn, waar werd gekozen voor het Cowboy’s Dinner buffet.

Een klein uurtje later waren wij weer uitgebuffeteerd en had ons honger gevoel plaatsgemaakt voor een gevoel van “explosiegevaar”. De jongens wilde per se het zwembad nog even uitproberen terwijl ma en pa uitgeblust in de luxe bedden van onze kamer “in elkaar storten” . Het kostte mij dan ook enige moeite mij tot het dagverslag te zetten maar 2 koppen zelfgezette koffie doen wonderen.

Wat brengt ons de dag van morgen. Nou in ieder geval weer een 400 + rit van de natuur naar het onnatuurlijke Las Vegas (“And now for something completely different” om met Monty Python te spreken) maar voor dat wij vertrekken willen wij nog een poging doen de zonsopkomst over de Bryce mee te maken. Staat gepland op 06:38 AM en ik durf nu al te verklappen dat dit plan gedoemd is te mislukken.smiley