Vandaag was weer een dag vol activiteiten met als “hoogtepunt” het draaien van de vakantiewas! Nee, niet echt al werd deze tussen de outdoor bezigheden ook nog even gedaan.

Het was vroeg op iets wat wij sinds de jetlag uit ons lijf is verdwenen, niet echt meer zijn gewend. De wekkers (2 voor de zekerheid) gingen om 7:00 AM af. Om half acht zaten, of liever gezegd stonden, wij aan het hotelontbijt. Want wie had gedacht (wij dus) dat we de enige waren, no way. Snel wat koffie/thee, wentelteefjes, fruit en muffins naar binnen gewerkt want om 8:00 AM moesten wij ons melden bij het Moab Adventure Center die ons vandaag over de Colorado River zouden leiden.

Nadat het papierwerk was afgehandeld (gezondheidsverklaringen e.d.) kregen wij een reddingsvest aangemeten en werden wij vervolgens met een oude schoolbus 3 kwartier verder stroomopwaarts gereden. Toen de rafts te water waren gelaten werden er groepjes van 10 gemaakt er over de bootjes verdeeld. Miek en moi zaten op de boeg en werden gebombardeerd tot “captains of the day”. Dit hield in dat wij de rest ons tempo konden opleggen bij het roeien met de peddels. Al snel werd duidelijk dat ons tempo de rest van de groep ook uitstekend lag zo vroeg op de dag.

Achterop de boot zat onze stuurman die ons de goede kant op stuurde en zo nu en dan uitleg gaf over de omgeving. Het was iets bewolkt en zeker toe hij vertelde dat nu het regenseizoen begon, voelden wij al nattigheid. Gelukkig kwam deze niet van boven maar van een andere boot die ons probeerde te “rammen”. Uiteraard vroeg dit om revanche en met behulp van onze peddels werd deze eitjes een nat pak/zwemvest bezorgd.

Hoewel bewolkt was de temperatuur toch weer ruim boven de 30 graden, hetgeen het Colorado water erg aantrekkelijk maakte. Ik nam, tot verbazing van Miek, het voortouw door mij vanaf de boot in het koele water te werpen. Dit kreeg direct navolging en voor de stuurman het wist zat hij in een nagenoeg lege boot (samen met wat dames die bang werden dat hun haar nat werd, hè Miek).

De eerste rapid naderde en dus moesten alle hens aan dek, of te wel, als de sodemieter de boot weer in. Nou is dat lastiger dan je denk, en om o.g. weer binnensboort te krijgen moesten een aantal extra paar handen te hulp schieten om mij weer aan mijn reddingsvest binnen te hijsen.

Goed de rapids die volgden waren prima te doen en tussen door werd er weer naar hartelust gezwommen waarbij zo nu en dan de bodem van de rivier kon worden gevoeld. Zo kan ik nu zeggen ook in de Colorado rivier te hebben gelopen! De foto’s die wij onderweg hebben genomen zijn gemaakt met een waterproof wegwerpcameraatje en zullen dus later nog moeten worden ontwikkeld. De foto’s in ons fotoalbum en hieronder zijn gemaakt voor een commerciële fotograaf a raison van $40,- (een lachertje als je het weer omrekent naar euro’s smiley).

Na zo’n 2 ½ uur peddelen was het helaas weer uit met de pret en werd weer voet aan land gezet.

Terug in Moab vervolgens eerst de verbrande calorieën weer aangevuld bij de Mac.

Het 2e deel van de dag zou worden doorgebracht in het Arches NP echter op advies van een Nederlandse die bij ons in de boot zat (woonde al sinds 1982 in de States en was met haar man en kids in eigen land op vakantie), zijn we pas later vertrokken om s avonds de zonsondergang te kunnen bekijken wat het park, dat bestaat uit red rocks, nog mooier zou maken.

Dus eerst tussendoor gerelaxt in en naast de pool terwijl de eerder vermelde vuile was stond schoon te spoelen in de wasserette van ons hotel. Nadat ook de droger zijn werk had gedaan was het dan toch eindelijk tijd om naar het Arches Park te vertrekken.

De bewolking was ondertussen verder toegenomen en het zag er daardoor nogal dreigend uit. Bij de eerste stop in het park vielen ook al de eerste regendruppels en leek de zonsondergang letterlijk in het water te vallen. Gelukkig bleef het bij deze druppels en brak het zwerk (zo hoe zeg ik dat) open nadat wij enkel van de Arches (natuurlijk ontstane bogen in de rotswanden door erosie, water en wind) hadden bekeken.

De bekendste van al, de Delicate Arch was de laatste waarbij wij ons dan ook op een mooi punt zouden bevinden om sunset te bekijken. Nou hadden wij al flink wat trails afgehiked en die naar de Delicate Arch was ons net iets te veel van het goede. Daarom werd een kortere maar niet minder inspannende trail beklommen waarbij wij ook een schitterend panorama om ons heen konden zien.

De zonsondergang zorgde ervoor dat de rode rotsen er nog mooier uit kwamen te zien dan dat ze al waren, echt een prachtig schouwspel!

Vanwege het klimmen en klauteren en de nog steeds hoge temperatuur kreeg ik al déja vu’s van een ijskoude Budweiser smiley met daarnaast een malse steak. Dat verlangen werd alleen nog maar groter toen wij ook door ons water heen waren en nog een flink eind het park uit moeten rijden en vervolgens terug naar Moab. Ondanks smeekbedes om weer een fastfoodketen op te zoeken vanaf de achterbank, liet pa zich niet vermurwen en zette plankgas direct koers naar Smitty’s Golden Steak Restaurant waar het déja vu tot leven kwam. Ook de rest van het gezin moest toegeven dat dit geen slechte keus was geweest.

Moe maar zeer voldaan liggen wij nu zo goed als plat. Morgen is er weer een verplaatsing naar Bryce waar we de Canyon opnieuw gaan bezoeken.